วันนี้เป็นวันเกิดของตัวเองอ่ะ ตื่นแต่เข้ามาทำกับข้าว...กะจะไปทำบุญ ทำกับข้าวไปด้วย ปั่นผ้าไปด้วย...(ตั้งใจๆ) ซักเสร็จ กับข้าวก็เสร็จแย้ววววววววว !!!! ปลั๊กไฟช๊อต!!!! และฉันก็โดนด่า..โดนว่า โดยคนที่ฉันรักน่ะเอง...โดยที่ไม่ห่วงเลยว่าฉันจะโดนไฟมานช๊อตรึเปล่า ..............โมโหเอาเป็นเอาตาย................ ฉันทำอะไรไม่ถูกต่อจากนั้น..................อีกประมาณ 20 นาที ฉันก็ตั้งสติได้ เลยเถียงไปข้าง ๆ คูๆ ว่า.................................... ขอร้องเถอะวันนี้วันเกิดฉัน ขอแค่วันเดียวเอง (ท่านก็ยังหน้าเป็นยักษ์ที่หงุดหงิด สุดๆ ในชีวิต) ฉันเลยตัดสินไป ไปวัดดีกว่า (เพราะ 10 โมงแว้วววว) นั่งรถไป อยากจะร้องไห้........แต่ฉันก้อเก่งนะ ไม่ร้องเลย..................พอไปภึงวัด (รถติดมั่กมากกกกก) พระท่านไปฉันท์เพล กันหม๊ดแล้ว (คือว่ามันมีงานบวชอ่ะวันนี้) ฉันเลยแห้ว................................กับกับข้าวถุงใหญ่ เลยเอามาให้เพื่อนที่ทำงานรับประทานกันถ้วนหน้า และก็จบแบบมีน้ำตาจนได้นะ.................เรา

..................................คุณเคยถูกกดดันมั้ย.............................................................มันเป็นอะไรที่ไม่อยากบอกใครเลย เพราะแม้แต่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดว่ารู้สึกอย่างไรตอนนี้..................ยังพูดไม่เป็นภาษาเลย........................ ใครไม่เคยเป็นก็คงจะเฉย เฉย เพราะมันได้เกิดกับตัวเค้าเอง............................ แต่ทว่า ความกดดัน ของฉัน มันมีอยู่จำกัดเหลือเกิน...นับมาแล้วก็ 5 ปีกว่า กว่า บัดนี้ มันถึงขีดแล้ว.............................จะเดินต่อก็ไม่ไหว..จะลุยก็ไม่มีแรง..จะถอย...ถอย ไม่รู้จะถอยไปไหน ถ้ามียางลบวิเศษอยู่สักก้อนนึง.................................ฉันคงลบตัวเองออกไปตั้งนานแล้ว จะเรียกว่าหนี..ปัญ-หา ก็ได้....................................................มีแต่คนบอกให้ "อดทน" และไอ้คำว่าอดทน มันสะกดง่าย ง่าย แต่จะให้ทำน่ะ มันยากส์......................ช่าย ฉันมันคนอ่อนแอ........ไม่สู้ ไม่สู้อะไรอีกต่อไปแล้ว เบื่อ......................ทั้งๆ ที่เราก็เป็นนายของตัวเอง แต่ทะไมยังต้องมานั่งเป็นขี้ข้าให้คนอื่นเค้าโขกสับ (หลายคนด้วย)..................แยกไม่ออก อันไหนควรทำ.........อันไหนควรเลีย (อย่างหลังเนี้ยะไม่คิดแม้แต่จะทำ) เลยตกเหวลึก..................................................................แต่ภาะมันค้ำฉันอยู่...............อยากปลดปล่อยตัวเอง โปรดสัตว์โลกตัวนึง..............................จะเป็นบาปหรือมหากุศลกันแน่นะ.......????

.................เมื่อวานตัดสินใจโทรหาแม่............................ โทรแล้วโทรอีก................................แม่คงไม่ยอมรับสายเรา ลูกทรพี..........................พอกันที่ มึงกะกู ประโยชน์ที่มันยังก้อง อยู่ในหัว...........................ความทิฐิก็ฝังอยู่ในตัวตั้งแต่เกิด.................... เรื่องมันก็เลยเป็นแบบนี้มา 3 เดือนแล้ว..................คิดถึงแม่........... แต่ก็ไม่รู้จะทำไง...........................ม่านมันยังคงบังตากันต่อไป เมื่อไหร่ความจริงจะปรากฏ...............ฉันต้องรออีกนานเท่าไร เวลาไม่เหลือใคร ฉันก็รู้สึกไม่เคยเหลือใครในเวลานี้จริงๆ อดทด............................ไม่ก็ทำเป็นลืม ลืม มันไป สักวัน ฉันคงมีโอกาสได้พูดมันบ้าง..สักวัน ฉันจะรอวันนั้น รอวันที่น้ำตา มันจะกลายเป็นน้ำตาแห่งความดีใจบ้าง.....